Μήνυμα από τον Κορονο-Υιό του “Θεού”

Ενημερώθηκε: Απρ 8


Του Κωνσταντίνου Σουλαντίκα*

Είμαι ο Ων. Άρχων ανθρώπων, ζώων και ιών. Του φωτός, μα και του σκότους και των σκιών. Στεφάνι ακάνθινο στην κεφαλή φορώ, αιώνες το υποφέρω και πονώ. Κορόνα τώρα θα το πω, ως υιός ανθρώπου ανάμεσα σας περπατώ.

Απέναντι μου η εξουσία: Δαίμων με πολλά κεφάλια,

γεμίζει περηφάνια και μίσος των αξέστων τα κουφάρια.

Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν,

επί δικαίων αδικείν.

Των δεινών του ανθρώπου όλων αυτός είναι ο ιός, της εξουσίας, του φόβου, των διακρίσεων, του ρατσισμού, του διαχωρισμού και της διαίρεσης, του νεοφιλελευθερισμού, του καπιταλισμού. Ο καπιταλ-ιός.

Ἴδε ο Ιός του Στέμματος, του μίσους και του ψέματος.

Εσύ το θύμα του. Εσύ κι ο θύτης. Μολυσματι-ι-κός επίγειος καταλύτης, παγκόσμιος πανδημικός αλήτης.

Χοίρου χειρότερος, κυλιέσαι στον βούρκο και πετάς λάσπη. Πουλάς και αγοράζεις, καταναλώνεις και καταναλώνεσαι, πορνεύεις και πορνεύεσαι, μισείς κι εχθρεύεσαι, μην ξέροντας τι είναι η Αγάπη, που - αν και έμφυτη, επειδή είσαι ανάξιος - σου δίδαξα (μάταιος κόπος). Ζεις (;) μονάχα για να προκαλείς πόνο, να καταστρέφεις, να σταυρώνεις και να δολοφονείς την ίδια τη Ζωή, τη Φύση, ακόμα και τη Φαντασία. Η ενέργεια σου είναι καθηλωμένη στο κατώτατο επίπεδο συνειδητότητας και δονήσεων, στο κέντρο του σεξ, της λαίμαργης επιθυμίας και των υλικών απολαύσεων.

Είσαι ένα λαδωμένο γρανάζι μιας κακοκουρδισμένης μηχανής και υπακούς τυφλά σε άδικους νόμους και αιμοσταγείς εξουσιαστές, αν δεν είσαι ένας από αυτούς, γιατί στο πρόσωπο τους βλέπεις εσένα. Στον καθρέφτη σου φαντασιώνεσαι το είδωλό σου με… κορόνα. Κι όταν επανέρχεσαι στη μίζερη πραγματικότητά σου, εκτονώνεις την οργή σου προσπαθώντας να επιβάλλεις μια φανταστική εξουσία σε όποιον δεν είναι σαν εσένα. Ή μάλλον σε όποιον δεν είναι εσύ. Γιατί ακριβώς το πρόβλημα είσαι εσύ. Εσύ είσαι ο πραγματικός “αόρατος” εχθρός.

Ο εχθρός με τον οποίο κι εσύ ο ίδιος φοβάσαι ν’ αναμετρηθείς. Γι’ αυτό στο σπίτι σου για λίγο να μείνεις δεν μπορείς, μόνος με τον εαυτό σου να “βρεθείς”. Πώς ν’ αντικρίσεις το τέρας, το βδέλυγμα στα μάτια, στον καθρέφτη; Δεν τολμάς να κάνεις αυτοενδοσκόπηση, να διαλογιστείς. Είναι βαθιά η μόλυνση μέσα σου. Αναμεμειγμένη με σήψη, δυστυχία και μίσος. Αμάλγαμα άσης, κατάρα ερπετού της λάσπης. Ο ερπετοειδής εγκέφαλος κυριαρχεί, ο μηχανισμός απώθησης σε προστατεύει, μα μακροπρόθεσμα στην παράνοια σε οδηγεί. Μάλλον είσαι ήδη εκεί.

Θα προτιμήσεις, λοιπόν, να μείνεις έξω, στην επιφάνεια. Να εμβαθύνεις στη ρηχότητά σου. Να συνεχίσεις ν’ ακολουθείς τον συνηθισμένο, φαιδρό τρόπο ζωής, να κυνηγάς και ν’ απολαμβάνεις το εφήμερο. Να αποσκοπείς στο κέρδος, υλικό και άυλο. Να συνεχίσεις να καταναλώνεις αλόγιστα, να ικανοποιείς τις δήθεν ανάγκες σου και τις παρορμήσεις σου χυδαία, να αντιμετωπίζεις τον “άλλο” ως αντικείμενο για την επίτευξη ιδιοτελών σκοπών, να κατέχεις με απληστία, να υποτάσσεις, να επιβάλλεις, να εκμεταλλεύεσαι.

Ναι, το κάνεις σε κάθε εποχή αυτό. Σε περιόδους κρίσεις (και όχι μόνο), όπως η σημερινή, τρομοκρατείς ηδονιζόμενος ή ηδονίζεσαι τρομοκρατώντας, και πλουτίζεις εκμεταλλευόμενος τον φόβο, την ανησυχία, τον πόνο, την αρρώστια των συνανθρώπων σου. Τι άλλο έχεις για κέρδος και “παιχνίδι” στο πορτφόλιο; Θανάτου εμβόλιο;

Είσαι τρομολάγνος, αδίστακτος και άσπλαχνος. Η εννοιολογική σημασία των λέξεων “ενσυναίσθηση” και “συνείδηση” φυσικά σου είναι άγνωστη. Κάπως αντιδράς στο συνδυασμό της τελευταίας με τον προσδιορισμό “ταξική”, ή μήπως άκουσες “τοξική” (;), και απαντάς σημαδεύοντας με το… τόξο σου για να διαλύσεις την ενότητα, να διαιρείς για να βασιλεύεις. Και σπέρνουν εχθρούς οι σαϊτιές σου, όχι δικούς σου, όχι εντός σου, αλλά εντός του όλου νου. Ζόμπι ο καθένας στα μάτια του αλλουνού.

Είσαι, όμως, αδύναμος και μηδαμινός, ολίγιστος. Πιο μικρός από έναν μικρούτσικο ιό. Έναν εχθρό που τρέμεις και σε έχει κατατροπώσει ήδη, κι είναι αλύγιστος.

Δεν θα του συγχωρήσεις ποτέ ότι σε έκανε να νιώσεις για λίγο κι ελάχιστα Άνθρωπος. Ναι, ίσως υπάρχει λίγη ανθρωπιά μέσα σου, πολύ βαθιά, στην ψύξη. Αλλά υπάρχει ελπίδα για ‘σένα; Έχω ήδη δει ότι όταν ο συναγερμός λήξει, το όποιο ψήγμα “ανθρωπιάς” σου θα χαθεί ξανά στη λήθη.

Ω της ύπαρξης πικρή η μελωδία,

Πιο γλυκά τραγωδεί και άδει η ανυπαρξία.

Προς το παρόν, τρέμεις τον στεφανωμένο ιό ακόμα πιο πολύ και τον μισείς επειδή είναι ξένος ως προς την (άθλια) ύπαρξη σου. Δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους και δεν γνωρίζει σύνορα, γαρ. Παρ’ όλα αυτά, θα προσπαθήσεις να τον κάνεις σύμμαχο σου. Θα τον “χρησιμοποιήσεις” για να πάρεις αυστηρά, αντιδημοκρατικά μέτρα. “Ορθώς”, ορθά πολλοί θα πουν, στην παρούσα κρίσιμη φάση. Εσύ, όμως, δεν θα μείνεις εκεί. Θα πατήσεις πάνω στο δεδικασμένο που θα δημιουργηθεί και θα καταλύσεις κάθε έννοια Ελευθερίας και Δημοκρατίας (ακόμα κι αυτής της κατ’ επίφαση “δημοκρατίας” που υπάρχει τώρα), υπό τον φόβο ενός νέου ξεσπάσματος: ασθένειας, “κρίσης” ή οργής. Δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών ή και αιώνων θα θυσιαστούν σε μια στιγμή στο βωμό δήθεν της ασφάλειας και της προστασίας της ζωής. Ασύμμετρα μέτρα κατά της ασύμμετρης απειλής. Αν δεν είσαι ο “εκτελεστής”, αρκέσου να είσαι χειροκροτητής.

Όποιος δεν συμμορφώνεται, θα εκτελείται, μάλιστα, με απαίτηση - συνενοχή παλλαϊκή. Βρήκες το καλύτερο άλλοθι για να φορέσεις το πιο σκοτεινό σου προσωπείο.

Προσωπείο φοράς και τώρα, πάντα, ακόμα και στον ύπνο σου, για να είσαι σίγουρος ότι δεν θα δει κανείς το πραγματικό, αποκρουστικό σου πρόσωπο ούτε στα όνειρα σου. Γι’ αυτό δεν χρειάζεσαι μάσκα να προστατευτείς από κανέναν ιό. Γι’ αυτό “φρόντισες” να είναι είδος προς εξαφάνιση και να βασιλεύει η αισχροκέρδεια ή δεν “φρόντισες” να το αποτρέψεις. «Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης», θα πεις. Τρέμεις να κοντραριστείς με τα λεγόμενα “μεγάλα συμφέροντα”. Μάλλον, γιατί να το κάνεις (;), αφού είσαι κι εσύ κομμάτι τους ή κι επικεφαλής!


Ξέρεις τι άλλο τρέμεις; Την ασημαντότητά σου. Κι όταν την αντιλαμβάνεσαι υψώνεις το βλέμμα και αναζητάς τον Ουράνιο Πατέρα σου, που είχες ξεχάσει και απαρνηθεί, αλλά επικαλείσαι μόνο στις δύσκολες στιγμές σου. Την ίδια ώρα ο σαρκικός σου πατέρας πασχίζει να ανασάνει και βρίσκεται μόλις ένα βήμα προτού “ανακαλύψει” αν ο ομόλογος του υπάρχει όντως κάπου στον ουρανό ή μέσα στο χώμα. Το χειρότερο είναι ότι δεν έχεις τη δυνατότητα ούτε να τον αποχαιρετήσεις. Το χείριστο είναι ότι δεν του είπες ποτέ ότι τον αγαπάς. Γιατί δεν έχεις αγάπη μέσα σου. Και γιατί οι στιγμές σου παρέλαυναν ασθμαίνουσες, καθώς κι εσύ ξεψυχάς αέναα. Ωστόσο, μην ανησυχείς. Δεν θα σε σκοτώσει ο στεφανο-ιός. Είσαι ήδη νεκρός μέσα σου. Δεν θα έπρεπε να έχεις να φοβηθείς τίποτα.

Κι όμως φοβάσαι. Φοβάσαι ότι το Σύστημα που, με αίμα, ιδρώτα και θυσίες άλλων, επέβαλες, θα καταρρεύσει. Τα σκοτεινά οράματα σου θα γίνουν κηδείες, και πάνω στον τάφο του (συστήματος σου) θ’ αφήσω ένα κατάμαυρο στεφάνι. Μα ξέρω ότι στα συντρίμμια του θα στηθεί νέο μνημείο νεκρών, γιατί είσαι ιός πανδημικός.

Δεν είμαι ο Κορονο-Υιός του Θεού. Είμαι ο Υιός του Ανθρώπου. Κι εσύ είσαι ο ιός του ανθρώπου.

Τι θλιβερό!

Άθλιο ον ο άνθρωπος και τραγικό.

Το πρόσωπο της θλίψης καθρεφτίζεται στο χάραμα του πένθους,

Πανδημία φρίκης θερίζει νεκρούς, με τη μορφή θυελλώδους νέφους.


Το τέλος αυτού του κόσμου πλησιάζει. Το τέλος δεν είναι, όμως, αυτοσκοπός μου, κι ας σημαίνει “σκοπός”. Είναι το μέσο και είναι η αρχή. Μετά την μπόρα η λιακάδα, μετά τη σταύρωση η ανάσταση, μετά το θάνατο η ζωή, η αναγέννηση. Ένας νέος κόσμος θα γεννηθεί. Πες τον Παράδεισο, πες τον Ουτοπία, θα ξυπνήσεις εκεί όταν βγεις από τη δυστοπία.

Απευθύνομαι, λοιπόν, σε ‘σένα που δεν είσαι εξουσιόπληκτος κι εξουσιολάγνος,

που είσαι ελεύθερος και μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι καθαρά και να ονειρεύεσαι, και σε χρίζω αγγελιοφόρο. Αγγελιοφόρο ηχηρού μηνύματος.

Πες τους το. Ν’ ακούσουν όχι με τ’ αυτιά τους, μα με την καρδιά τους.

Κόψ’ τους τα αυτιά, για ν’ ακούσουν. Δεν ακούν τις φωνές των κολασμένων, δεν ακούν τις σιωπές που ξεκουφαίνουν;

Βγάλ’ τους τα μάτια για να δουν. Να δουν το φως, να δουν την αλήθεια. Δεν βλέπουν τόση αδικία, τόση δυστυχία;

Σπάσ’ τους τη μύτη να ματώσει. Δεν μυρίζουν το θάνατο γύρω τους, τη σαπίλα που τους τρώει τις σάρκες και τις ψυχές;

Κόψ’ τους τη γλώσσα να γλιτώσουν από τις εξουσίες και τις εξαρτήσεις. Δε σιχάθηκαν να γλείφουν, να “γλείφουν” και να γλείφονται;

Κόψ’ τους και τα χέρια να μην επιθυμούν τίποτα πια. Δεν μπούχτισαν να έχουν, ν’ αποκτούν και να σκοτώνουν;

Ξερίζωσέ τους και την καρδιά να πάψουν να μισούν, να λυτρωθούν από τα πάθη. Δεν κουράστηκαν να ζουν χωρίς ελευθερία; Πώς μπορούν να ζουν φυλακισμένοι;

Στείλε μήνυμα “θανάτου”, στείλε μήνυμα Αγάπης στον Κάιν και στα παιδιά του. Μόνο αν “πεθάνουν” θα σωθούν, μόνο αν “σκοτώσουν” (τις εξουσίες τους) θα μάθουν ν’ αγαπούν.




* Ο Κωνσταντίνος Σουλαντίκας είναι δημοσιογράφος, αλλά το παραπάνω κείμενο γράφτηκε μονάχα με την ιδιότητα του... ανθρώπου.

Περιέχονται και αποσπάσματα από το ανολοκλήρωτο

δοκιμιακό του μυθιστόρημα

“Εξ-ώδειος Τριλογία”.


0 προβολές

© Artifact Graphic Design

shelter-radio.gr

   Επικοινωνία: 

vrachati@yahoo.com